Nova naučna studija pokazala je da su osobe koje lako povjeruju u tobože velike istine, zapravo manje inteligentne i manje samokritične, prenosi britanski Independent.
Doktorand Gordon Penikuk i tim istraživača Univerziteta Vaterlo u Ontariju, Kanada, testirao je stotine ispitanika u istraživanju koje je objavljeno pod nazivom: „O prihvatanju i detekciji pseudodubokih sr*nja“ i u kom se riječ „sr*nje“ pojavljuje tačno 200 puta, što je vjerovatno neka vrsta rekorda.
Definisanje „sr*nja“ u ovom smislu nije lak zadatak, ali su Penikuk i njegov tim dali sve od sebe za dobrobit nauke. Na primjer, napisali su sljedeći pseudoduboki iskaz: „Skriveno značenje transformiše neuporedivi apstrakt ljepote“.
U radu stoji: “Iako ova izjava djeluje kao da ima neko potencijalno dublje značenje, ona je samo skup zvučnih riječi nasumično sastavljenih u rečenici koja zadržava sintaksnu strukturu. Za razliku od obične besmislice, sr*nje je nešto što upućuje na neku istinu, ali je zapravo ne sadrži”.
Penikuk je uz pomoć sajta za nasumično generisanje takvih pseudodubokih rečenica pravio aforizme poput: “Život uvijek ima dovoljno otrežnjujućih kvantnih skokova mitske rejuvenacije”, ili “Mi smo na raskršću transformacije i žudnje” – i to samo jednim klikom.
Gotovo 300 ispitanika imalo je zadatak da ocijeni dubinu tih rečenica ocjenama od jedan do pet. Ispostavilo se da je čak 27 posto ispitanika pomenute rečenice smatralo vrlo dubokim i smislenim.
U drugom testu tim je suočio učesnike sa primjerima “sr*nja” iz stvarnog života, tražeći im da čitaju tvitove pojedinih spiritualista i zagovornika alternativne medicine.
Rezultati su bili vrlo slični i ukazivali su da većina ljudi ne može da prepozna lažnu smislenost i produhovljenost.
U izvještaju stoji da su osobe koje su bile podložnije “sr*nju” i koje su ga ocjenjivale višim ocjenama zapravo “manje samokritične, slabijih kognitivnih sposobnosti i mnogo sklonije ontološkoj konfuziji i teorijama zavjera”.
