Visoko danas nema niti jednu ulicu koja se veže za Drugi svjetski rat, pa čak ni ulicu 7. april. Nije 7. april samo polaganje cvijeća i druženje sa ljudima od kojih većina nema veze sa 7. aprilom…
7. april je neizbrisiva istorija Visokog, isto kao što su to Ahmet Fetahagić, Šukrija Čakić, Janko Balorda, Meho Džudžo, VFPO, Ognjen Prica i mnogi drugi…
7. aprila 1945. Visoko je dočekalo svoje oslobodioce – borce VII, IX krajiške i XII ramske brigade. Prethodnog dana, 6. aprila, u popodnevnim satima potpuno je grad očišćen od okupatora. Te prve slobodne večeri, sa Hadžijine vode ispaljene su tri rakete koje su bile znak slobode. Građani Visokog, koji su u tim trenucima osjećali svu radost velikog početka i dugo čekane slobode, slijevali su se ulicama grada. Pjesmom i igrom kod Betonskog mosta počinje slavlje. Sloboda je došla poslije duge borbe za pravo i slobodan život dostojan čovjeka.
7. aprila moramo se sjetiti svih onih preko 1500 boraca iz Visokog, njih 120 palih u redovima narodnooslobodilačke vojske i u logorima i preko 220 žrtava fašističkog terora.Neposredno po oslobađanju Visokog, 9. aprila 1945. godine pristupilo se organizaciji narodne vlasti. Prvi akt narodne vlasti u Visokom jeste o osnivanju Gradskog narodnooslobodilačkog odbora.
Prvi narodnooslobodilački odbor činili su: Hilmija Kaknjo – predsjednik, Radovan Antović – potpredsjednik, Zijo Krivošić – sekretar, te Franjo Kopić, Nurija Oruč, Muhamed Konjičanin, Meho Šahinović, Slavka Vasiljević i Marko Žalica – članovi.
Za generacije koje odrastaju u neznanju koje svjesno nameću, 7.april je dan kada je Visoko zvanično oslobođeno od fašizma.
