Nova analiza drevne DNK otkrila je da veza između pasa i ljudi traje duže nego što se ranije pretpostavljalo, najmanje 15.000 godina.
Istraživanje objavljeno u časopisu Nature pomjera granice najstarijih genetskih dokaza o pripitomljavanju pasa za čak 5.000 godina, otkrivajući da su lovci-sakupljači hranili pse i vršili ritualne sahrane mnogo prije pojave poljoprivrede.
Najstariji primjerak, star 15.800 godina, pronađen je u Anatoliji, u Turskoj, gdje je pas sahranjen uz ljudske ostatke.
Drugi najstariji, vilična kost stara 14.300 godina, otkrivena je u pećini Gough u Somersetu, u Velikoj Britaniji, poznatoj po ritualima kanibalizma.
– To znači da su već prije 15.000 godina postojali psi s vrlo različitim porijeklom širom Euroazije, od Somerseta do Sibira – rekao je Lachie Scarsbrook s Univerziteta Ludwig Maximilian u Minhenu.
Do sada je najstariji genetski dokaz datirao tek 10.900 godina, jer je DNK iz starijih kostiju bila previše fragmentirana da bi se razlikovali psi od vukova.
Nalazi pokazuju da su psi bili rašireni u Evropi i zapadnoj Aziji najmanje 14.000 godina, da su dijelili prehranu s ljudima, te da su imali ritualne sahrane.
U Turskoj su tri šteneta pronađena položena preko nogu čovjeka, dok su u Somersetu pronađeni tragovi da su psi možda bili i konzumirani nakon smrti.
Genetska povezanost pasa s različitih nalazišta sugerira da su se, jednom kada su pripitomljeni, brzo širili Evropom, vjerovatno razmjenom među grupama. Naučnici zaključuju da su psi imali važnu ulogu, od povećanja efikasnosti lova do ranog upozoravanja na predatore.
